بنیان این نوشتار بر این پیش‌فرض استوار است که هنر پاپ مانند همۀ جنبش‌های هنری دیگر از آبشخوری فلسفی سیراب است و بر متافیزیکی تکیه داده که در آن، صورت نوینی از روابط آدمیان تعریف شده است. در این متافیزیک دیگر گونۀ اکثریت ناآگاه در پیش‌زمینه صحنه حیات اجتماعی حاضرند، صحنه‌ای که تا پیش از این جولانگاه کسانی بود که نخبگان نامیده می‌شدند. در این وضعیت و متافیزیک جدید، بر خلاف متافیزیک‌های نخبه‌باور پیشین، به کودکان، سالخوردگان و کسانی که قوای دماغی چندانی ندارند جایگاهی خاص اختصاص یافته است. مؤلف در فصل اول به صورت‌بندی معنا و اقسام تجربه از نظر دیویی پرداخته‌ است و فصل دوم، به مثابۀ نتیجه منطقی فصل اول، تجربه زیبایی شناسانه را در قلب زندگی روزمره جای می‌دهد و از آن در مقابل همه دیدگاه‌های نخبه‌گرایانه دفاع می‌کند. فصل سوم، شامل نقد بنیادینی است که دیویی به تفکر دو آلیستی وارد کرده است. در فصل چهارم، از طریق تحلیلی گفتمانی، دیدگاه های مختلف و معارض با تلقی دیویی از هنر مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. فصل پنجم نیز به بررسی عناصر موجود در هنر پاپ و تطبیق آن با اندیشه‌های دیویی اختصاص یافته است